Live: Eternal Breath en Freedom Call - DVG Club, Kortrijk
- Dirk Vandereyken
- 20 jan
- 6 minuten om te lezen
Concertverslag: Eternal Breath en Freedom Call
Woensdag 3 december – DVG Club, Kortrijk
Het is al even geleden dat we nog een bezoekje brachten aan DVG Club – laat staan het industriële complex waarin de zaal gelegen is – en het duurt even voor we opnieuw onze weg vinden, maar eenmaal aangekomen blijkt de haast nergens nodig voor geweest te zijn: de club is nog niet bepaald volgelopen en er is zelfs nog voldoende plaats aan de zijkant om onze jassen en sjaals achter te laten. De bezoekers blijven wel langzaam toestromen en tegen de tijd dat hoofdact Freedom Call aftrapt, is alles aardig gevuld.
Download het volledige artikel in verrijkt pdf-formaat door op de link hierboven te klikken
Eternal Breath
Voor het zover is, mag een band van vaderlandse bodem aftrappen: Eternal Breath, dat meteen met het woeste Wargames aftrapt. De sterkte van de band ligt absoluut bij het gitarentandem Jen Verstraete en Manu De Smet, die erg strak staan te spelen en geregeld heel smaakvolle solo’s weten neer te zetten, ondersteund door een sterke ritmesectie en een drummer die donders goed weet wat een coole fill of drumbreak is.
Zanger Andy Polfliets droge en van vibrato ontdane vocalen worden blijkbaar wel eens vergeleken met Rob Halford, maar daar kan ondergetekende recensent zich dan weer niet in vinden: ondanks de geregeld Judas Priest-achtige hoge schreeuw is hij technisch wat minder onderlegd en doet zijn stoerdere baritonstem ons meer denken aan een kruising tussen een clean zingende Schmier (van Destruction) of Harry Conklin (van Jag Panzer), wanneer die laatste wat lager staat te zingen. Polfliet heeft echter niet het bereik van Conklin en klinkt geforceerder – alsof hij wat te hard duwt in plaats van zijn stembanden rustig open te houden – maar goed, dan vergelijken we natuurlijk ook met de betere zangers in het genre, en de ‘punky’ vibe van zijn stem vloekt nu ook weer niet met de muziek. Dat zijn accent sterk doorkomt, hij niet altijd even zuiver staat te zingen en ook in de hogere regionen niet even stevig is als op de albums van de band (slechts drie sinds 1996, maar gelukkig wel een sterke boreling in 2024), doet ook iets af van zijn prestatie, al doet de man wel erg zijn best om meer animo in de tent te krijgen – niet simpel, want het is duidelijk dat de meeste aanwezigen hier vooral voor de headliner van de dag zijn.
Phantom Brain kent nochtans uitstekende riffs en erg aanstekelijk leadwerk, terwijl Begins met lekker in het gehoor liggend dubbel leadwerk à la Mercyful Fate. Fire en Fight for Metal kennen goed gitaarwerk en zijn vrij meezingbaar, maar hebben wat minder goede refreinen: Fire is meteen ook het refrein, terwijl Fight for Metal niet overtuigend genoeg klinkt om het publiek allemaal te laten meedoen – iets wat Freedom Call later met een song als Metal Is for Everyone wél goed lukt.
Het snelle en thrashy Mass Domination, waarop Andy vooral staat te roepen, wordt gevolgd door het vlotter meezingbare Power and Glory, dat toevallig dezelfde titel heeft als een song die even later door Freedom Call zal worden gebracht – maar volledig anders is. Het kent in ieder geval ook een van de beter in het gehoor liggende refreinen van de set en het is dan ook niet verwonderlijk dat het publiek al aardig begint mee te zingen.
Daarna krijgen we nog de goede thrashy powermetal van Master of Deception, het door knap dubbel baswerk voortgedreven The Joker (goed liedje, hoor), en autoverering Need for Speed (met een knap instrumentaal stukje) te horen. Het onderstreept allemaal dat er toch uitstekende bands rondlopen in België, en als Andy enkele zanglessen zou nemen om zijn stevige stem nog wat meer open te gooien en meer melodie mee te geven, zou het niveau van Channel Zero echt niet zo veraf liggen. Vernieuwend is de muziek van Eternal Breath niet, maar het klinkt allemaal wel lekker.
Freedom Call
Freedom Call trapt meteen af met een echte klassieker: Hammer of the Gods van 2016, dat met een voor Duitse powermetal/happy metal typisch leadgitaarmotief de toon zet en meteen foutloos wordt neergezet. Zanger/gitarist (en enige overblijvende oprichter) Chris Bay doet vandaag live wat meer denken aan landgenoten als Kai Hansen dan op album en weet het publiek van begin tot eind moeiteloos te bespelen. Alles voelt aan als een heus metalfeest, iedereen volgt ’s mans aanmaningen om te applaudisseren of mee te zingen, en de band staat met zichtbaar plezier te spelen. Als je dan ook nog een setlist vol ijzersterke, semi-symfonische nummers staat te spelen, kan ook de muziek zelf spreken.
Elk nummer heeft wel een eigen hook, van het synthesizerriedeltje dat Tears of Babylon kenmerkt tot het mooi opgebouwde Supernova uit het nieuwste album Silver Romance van 2024 en het daaropvolgende – snellere – Infinity, van dezelfde langspeler. Titelnummer Silver Romance komt onmiddellijk daarna voorbij, met een start die wat doet denken aan Stratovarius, aangevuld met strofen en refreinen die zo in het hoofd blijven klijven.
Live oogt het strakke drumwerk indrukwekkender dan op het album, waar het wat meer rechttoe rechtaan klinkt. Met Union of the Strong heeft de band natuurlijk ook het soort songs waar Gamma Ray groot mee is geworden en de positieve vibe is dan ook van begin tot eind aanwezig – ook wanneer de band het over slechteriken heeft, zoals later bij Mr. Evil.
The Quest zet een kwetsbaarder moment in en Chris laat heel even de gekke bekken waar hij een patent op lijkt te hebben achterwege om de powerballad met thrashy interludes meer gegrond over te laten komen. Op Out of Space zet de band dan weer iedereen tot springen en dansen aan, met dank aan de aanstekelijke synthesizermelodie waar het nummer mee aftrapt. Wat een aanstekelijk nummer is dit toch, zeg!
Ook de oo-oo-ooho van Mr. Evil wordt natuurlijk door het hele publiek meegezongen. De song laat op de juiste momenten ruimte vallen tussen de instrumenten, de leadgitaar valt telkens op exact het juiste moment in, en de song toont aan hoe veelzijdig Freedom Call kan klinken. Natuurlijk kan je van de Duitsers niet verwachten dat ze opeens beginnen met moeilijke breakdowns en gitaren die twee octaven lager zijn gestemd, maar dergelijke ingrepen zouden het repertoire dan ook niet versterken – zeker niet, zelfs.
Met de beginnende gitaren van lijflied Freedom Call zou ook Amon Amarth kunnen beginnen, maar de synthesizermelodie die de stem van Chris draagt is en blijft onmiskenbaar een bandsignatuur, net als de grootse vocalen en het koortje dat de verschillende bandleden vaak vormen.
Chris vraagt natuurlijk aan het aanwezige publiek om Power & Glory luidkeels mee te zingen, wat iedereen dan ook gewillig doet. De band weet donders goed dat de beginnende doedelmuziek op het aan midtempo gespeelde nummer en het enorm meezingbare refrein altijd garant staan voor een absolute publiekslieveling – en ook deze avond is dat alweer het geval.
De samenzang waarmee Warriors wordt aangevangen, trekt de aanwezige fans gewoon verder mee, en het is dan ook geen wonder dat de band nog terugkomt voor drie bisnummers, te beginnen met High Above, waarbij iedereen de handen (meestal in… euh… bijna het juiste tempo) boven de handen meeklapt met de band. Tja, wie hier niet warm van wordt, is dood vanbinnen of houdt enkel van elektronische muziek, toch?
Metal for Everyone is nog zo’n nummer dat gelijk met alle stemmen samen begint – het is het soort ode aan metal dat Teutoonse bands als Primal Fear en Helloween zo goed kunnen maken.
Er wordt geëindigd met een van de meest majestueuze nummers uit het oeuvre van de band: het prachtige Land of Light, dat alweer wordt gedragen op het soort syntheserstukje waar Freedom Call mee is begonnen. Maar laat het vooral duidelijk zijn dat Freedom Call een echte gitaarband is en blijft. Dat we de perfect uitgevoerde solo’s nog niet vernoemden, is dan ook puur toeval. Wij willen de sympathieke Duitsers alvast nooit meer missen.
Tekst: Dirk Vandereyken
Foto’s: Emile Van Doorne, Dirk Vandereyken
Meer info: www.facebook.com/dvgclubkortrijk
Opmerkingen